انار محصول بومی ایران بوده و در کشورهای اسپانیا، مصر، روسیه، فرانسه، چین، ژاپن، هند و آمریکا نیز بطور گسترده کشت می گردد. در حال حاضر ایران با داشتن 60 هزار هکتار سطح زیر کشت و 670 هزار تن تولید سالیانه، مقام اول تولید انار در جهان را داراست. با این وجود درصد ضایعات نیز در ایران نسبت به سایر کشورها به مراتب بالاتر است که دلیل عمده آن ناشی از عدم وجود ماشین آلات مناسب برای فرآوری و فرایندهای پس از برداشت این محصول می باشد. با توجه به اینکه روشهای مرسوم و سنتی دانه کردن و آبگیری انار، که به صورت غیر مکانیزه می باشند، دارای معایبی همچون بازده پائین، طاقت فرسا بودن و غیر بهداشتی بودن می باشند، ضرورت بکار گیری روشهای مناسبتر بیشتر احساس می گردد. روش مورد استفاده در این تحقیق بمنظور دانه کردن انار، بر اساس دمیدن هوای تحت فشار از طریق افشانک دارای الگوی حرکتی مشخص بر روی سطح میوه نصف شده و بنابراین خروج دانه ها در اثر نیروی جریان هوا می باشد. این روش دارای محاسنی همچون بهداشتی بودن، کاهش صدمات به دانه ها، امکان بکارگیری برای دانه کردن و آبگیری سایر میوه جات و امکان ساخت دستگاههای کوچک و قابل حمل، می باشد. بنابراین هدف از این پروژه طراحی و ساخت دستگاه دانه کن انار بر اساس روش فوق و همچنین بررسی برخی پارامترهای موثر شامل فشار هوا، قطر افشانک و الگوی حرکتی افشانک بر کارایی سیستم بود. ضمنا با توجه به اینکه در مسائل مربوط به طراحی و ساخت ماشینهای مختلف کشاورزی پارامترهای شکل، اندازه، حجم، سطح رویه، چگالی، تخلخل، ضریب اصطکاک و زاویه استقرار طبیعی اغلب مورد استفاده قرار می گیرند، بنابراین در این تحقیق برخی خواص فیزیکی و مکانیکی میوه و دانه انار که مورد نیاز برای طراحی هر نوع ماشین فرآوری انار می باشند، تعیین گردیدند. نتایج بدست آمده از آزمایش دستگاه نشان داد که روش مورد استفاده در این تحقیق بمنظور دانه کردن انار توانایی جداکردن دانه های میوه را با راندمان زیاد و تلفات کم دارا می باشد. همچنین نتایج تجزیه واریانس نشان داد که پارامترهای فشار باد و قطر افشانک تاثیر معنی داری بر روی درصد دانه های خارج شده در سطح احتمال یک درصد داشتند. نتایج نشان دادند که بیشترین راندمان دانه کردن دستگاه مربوط به فشار 8 بار و قطر افشانک 3.5 میلیمتر و نیز فشار 7 بار و قطر افشانک 3.5 میلیمتر بود که درصد دانه های خارج شده برای آنها به ترتیب برابر 98.66% و 97% بود که تفاوت معنی دار نشان ندادند. این در حالی است که با افزایش فشار از 7 بار به 8 بار (برای افشانک با قطر 3.5 میلیمتر) درصد دانه های صدمه دیده به طور معنی داری از 10.33% به 23% افزایش یافت. بنابراین می توان دریافت که بهترین عملکرد دانه کنی با حداقل صدمات در ترکیب فشار 7 بار و قطر افشانک 3.5 میلیمتر حاصل می گردد.